Instytut Psychologii Zdrowia

Zaawansowane szkolenie z zakresu pracy z parami, przeznaczone dla osób, które ukończyły I stopień SPPdP oraz pracują z parami (ważnym elementem szkolenia jest superwizja pracy).

Celem Studium jest profesjonalne przygotowanie do pracy z parami - rozwijanie umiejętności i wiedzy niezbędnych w pracy z parami, praca własna dotycząca doświadczeń z byciem w związku (własne zasoby i ograniczenia), metody i techniki pracy, poznanie kluczowych obszarów związanych z pracą z parami.

Zapraszamy do udziału osoby zajmujące się pomocą psychologiczną lub przygotowujące się do jej udzielania, w szczególności absolwentów studiów wyższych z zakresu psychologii, pedagogiki, socjologii, resocjalizacji, pomocy społecznej oraz studentów ostatnich roczników tych studiów.

Ogłaszamy nabór na szkolenie.

Ukończenie I i II stopnia Studium Pomocy Psychologicznej i Interwencji Kryzysowej oraz pozytywnie oceniona praca pisemna (Sprawozdanie z pracy z klientem w zakresie interwencji kryzysowej) jest podstawą do wydania Certyfikatu Specjalisty Poradnictwa Psychologicznego i Interwencji Kryzysowej Instytutu Psychologii Zdrowia Polskiego Towarzystwa Psychologicznego.

Badanie Jacobssona i współpracowników, opublikowane w Personality and Mental Health, dostarcza ważnych danych potwierdzających tę obserwację. Autorzy analizowali, w jaki sposób cechy patologii osobowości wpływają na efekty leczenia farmakologicznego dorosłych osób z ADHD.

Przymierze terapeutyczne (cele, zadania i więź) jest jednym z najbardziej powtarzalnych predyktorów efektów psychoterapii. Jednocześnie nie jest ono stałe: w pierwszych sesjach bywa kruche, podatne na pęknięcia, ale też szczególnie podatne na naprawy. Literatura, na której opierają się autorzy, wskazuje na pierwsze pięć sesji jako okres krytyczny dla uformowania stabilnej współpracy.

Osoby zmagające się z zaburzeniem osobowości z pogranicza (BPD) funkcjonują w bolesnym rozdarciu: desperacko pragną bliskości, a jednocześnie paraliżuje je lęk przed odrzuceniem i nadwrażliwość na sygnały społeczne. Ta interpersonalna ambiwalencja sprawia, że budowanie stabilnego przymierza w gabinecie jest jednym z najtrudniejszych wyzwań klinicznych.